قالُوا بَلى وَ لكِنَّكُمْ فَتَنْتُمْ أَنْفُسَكُمْ وَ تَرَبَّصْتُمْ وَ ارْتَبْتُمْ وَ غَرَّتْكُمُ الْأَمانِيُّ حَتَّى جاءَ أَمْرُ اللَّهِ وَ غَرَّكُمْ بِاللَّهِ الْغَرُورُ " . ( 130 ) اى مرد متظاهر بر صلاح و فضيلت ، مفتخر بجاه و شهرت ، اگر ساعتى غور در تفسير و تاويل اين آيه كريمه نمائى ، و لحظه‌اى بدين شمع تابان درين تاريك شب دنيا مطالعه احوال ماضيه خود و اقران بنمائى و در آئينه اين آيه درنگرى و ملاحظه جمال معنى خويش و ديگر مغروران بعلم و شريعت وصيت و عزت بكنى ، چندان رسوائى معلومت مىشود كه بيش از آن نباشد . تو به چشم خويشتن بس خو بروئى ليك باش * تا شود در پيش رويت دست مرگ آئينه‌دار ( 131 ) و بدانى كه " انْظُرُونا نَقْتَبِسْ مِنْ نُورِكُمْ " چه معنى دارد و معلومت شود كه " قِيلَ ارْجِعُوا وَراءَكُمْ فَالْتَمِسُوا نُوراً " چه حكايتيست و بيابى كه " فَضُرِبَ بَيْنَهُمْ بِسُورٍ لَهُ بابٌ " چه باشد ، و آن كدام سد و حجاب و سورست كه ميان بهشت و دوزخ حاجزست ، و در اندرونى و باطنى وى پر از رحمت پروردگارست ، و در بيرونى و ظاهرى پر از عذاب و لعنت بىشمارست . و آن در بيرونى كه در آن روز ظاهرست و پر از عذابست ، امروز از چشمها پنهانست ، و آنچه امروز ظاهرست ظاهر آن ظاهرست و